Prolog.

Witajcie! Mam na imię Emily i mam 17 lat. Kim jestem? A więc jestem na ogół wesołą, pogodną nastolatką. Jak to mówi moja przyjaciółka ''wiecznie zamyślona, żyjąca w swoim świecie''. Mieszkam razem ze swoim tatą w Londynie, w domu jednorodzinnym. Pewnie się zastanawiacie co z moją mamą? Moja mama nie żyje, zmarła rok temu. Odeszła na ten drugi, podobno lepszy świat. Czy jest tam lepiej lub lżej niż tutaj? Tego nikt nie wie, ale jestem dobrej myśli, że mama jest tam o wiele szczęśliwsza niż tutaj, gdy była chora i się męczyła każdym dniem. Tak dobrze myślicie, męczyła się życiem. Mama chorowała 2 lata. Miała białaczkę. W końcu jej organizm odmówił dalszego leczenia, oznaczało to najgorsze. Ostatnie trzy dni przed jej śmiercią były najstraszniejsze w moim życiu. Podejrzewam, że taty też. Nawet jak mama była chora to potrafiła wstać, tak jak zawsze porozmawiać ze mną czy tatą. Lecz tamtego poranka nie obudziła się. Tata próbował ją wybudzić, nie udało się. Wystraszyliśmy się. Od razu wezwaliśmy lekarza, który od samego początku prowadził jej leczenie. Był to starszy, bardzo sympatyczny mężczyzna. Gdy pojawił się w sypialni rodziców (bo tam mama leżała) zbadał ją bardzo dokładnie. W tym czasie uważnie obserwowałam jego poczynania. Kończąc swoją pracę westchnął głęboko i zaproponował, abyśmy opuścili pomieszczenie, by spokojnie porozmawiać. Zeszliśmy do salonu. Tata przyniósł z kuchni szklanki i nieduży, szklany dzbanek z wodą. Wygodnie usiedliśmy i słuchaliśmy starszego pana. Dokładnie pamiętam, co wtedy powiedział. ''Jest mi bardzo przykro, stan pani Taylor pogorszył się i to bardzo. Już nic więcej nie mogę zrobić.'' Po tych słowach nie wiedziałam co mam zrobić. Ten moment gdy dowiadujesz się, że twoja mama odchodzi, że jej nigdy już nie zobaczysz. Bez chwili zawahania zapytałam się ''Ile jej zostało czasu?'' Powiedziałam to prawie przez łzy. Lekarz popatrzył na mnie chwilę i odpowiedział ''Kilka dni, góra tydzień''. Bez słowa pobiegłam do pokoju do mamy. Siedziałam z nią i tatą całe trzy dni. Żegnaliśmy się z nią przez ten czas, wspominaliśmy wszystkie radosne chwile, które udało nam się razem przeżyć. Był już późny wieczór, zauważyliśmy, że z mamą zaczyna się coś dziać. Otworzyła oczy. Widziałam jak była zmęczona, nawet nie miała siły ich otworzyć. Jej powieki były takie lekkie. Patrzyła na nas chwilę i uśmiechnęła się. Powiedziała do nas - ''Kocham was, do zobaczenia.'' Odeszła na zawsze. Siedziałam przy niej jeszcze chwilę, ściskając mocno jej bladą, zimną dłoń. Płakałam, a tata razem ze mną.
Pierwszy miesiąc był najgorszy, musieliśmy nauczyć się żyć bez niej. Przeprowadziliśmy się do innego domu, ale dalej mieszkamy w tym samym mieście.
 Minął rok i już jest o wiele lżej niż było na początku. Tata powrócił do pracy. Dodam jeszcze, że jest prawnikiem, ma swoją kancelarię adwokacką, niedaleko naszego domu. A ja sobie jakoś żyję, chodzę do szkoły oraz piszę mój pamiętnik. No właśnie, zapomniałam wam wspomnieć, że od trzech lat prowadzę swój pamiętnik. Każdego wieczora opisuję, jak spędziłam dzień i jakie towarzyszyły mi uczucia. Interesuję się dziennikarstwem i chciałabym w przyszłości powiązać taki zawód. To co jeszcze mogę wam powiedzieć? Może napiszę kilka słów o mojej przyjaciółce Gabrielli. Traktujemy się jak rodzeństwo. Chodzimy razem do szkoły. Jeśli chodzi o chłopaka to nie mam. Ostatnio nie miałam za bardzo czasu na takie sprawy. To chyba tyle o mnie... :)


I mamy prolog. Jak wam się podoba? To jest taki krótki wstęp do tego wszystkiego. Oczywiście napisałam go w dużym skrócie. Zauważyliście na pewno, że będę pisać w osobie Emily.
Czekam na komentarze :)
1 rozdział dodam już niedługo.
Ps. Już po jutrze usłyszymy w radiu ''Best Song Ever!'' Cieszę się bardzo i już nie mogę sie doczekać, a już w poniedziałek premiera teledysku.
Link radia, w którym po raz pierwszy usłyszymy BSE :) ----> http://ukradioplayer.thehitsradio.com/console/